ஒரு வழியாக வான டிராஃபிக் ஜாம்களைத் தாண்டி, செல்வா ஸ்டேஷன் வந்து சேர்ந்தான். அவனது திட்டப்படி, ஏற்கனவே இரண்டு நிமிடங்கள் லேட்.
ஸ்டேஷனில் நடப்பதே கஷ்டமாயிருந்தது. தீபாவளிக் கூட்டம். நல்லவேளை! மூன்று மாதத்திற்கு முன்பே முன்பதிவு செய்திருந்தான். அதனால் கவலையில்லை. ஆறு மாதமாயிற்று - கடைசி முறை அவன் வீட்டிற்கு சென்று. இந்த முறை பத்து நாட்கள் - தீபாவளி விடுமுறை.
இருக்கையைத் தேடிப் பிடித்து அமர்ந்தபொழுது சந்தோஷமாக இருந்தது. வீட்டுக் குழந்தைகளுக்கு வாங்கியிருந்த, விளையாட்டு ஜாமானான அந்த மடிக்கணிணியே, பாதி பேக்கை அடைத்துக் கொண்டிருந்தது. அழுக்குத்துணிகளை பெரிய பிளாஸ்டிக் பையில் கட்டியிருந்தான். வீட்டிற்குப் போய் நல்ல தண்ணீரில் துவைக்க வேண்டும்.
வண்டி கிளம்பும் நேரம் வந்தும், இன்னும் கிளம்பாமல் இருந்தது. கூட்டம் அதிகமிருந்ததால், கொஞ்சம் தாமதித்துதான் எடுப்பார்கள் என்று அருகிலிருந்தவர் சொன்னார். எப்பொழுது கிளம்பினாலும், வீட்டிற்குப் போய் சேர்ந்தால் சரிதான் என்று நினைத்துக் கொண்டான்.
தனது இருக்கையில் வசதியாக சாய்ந்து கொண்டு யோசித்தான். இந்த நிலத்தில் வேலை செய்வது இப்பொழுது அவனுக்கு வெறுத்துவிட்டது. குடிப்பதற்கு மாதத்திற்கு ஒரு முறை பத்து லிட்டர் மட்டுமே நல்ல தண்ணீர் மஞ்சள் நிறத்தில் கிடைக்கிறது. குளிப்பதற்கெல்லாம் அந்த வாடைவீசும் கறுப்பு நீர்தான். அதுவும் தினசரி ஒரு பக்கெட்தான். இதனாலேயே செல்வா பல நாட்கள் குளிப்பதில்லை. வீட்டிற்குப் போய் ஒரு நல்ல குளியல் போட வேண்டும். இங்கே காற்று கூட கறுப்பாயிருக்கிறது. வெப்பம் வேறு அறுபது டிகிரிக்கு கீழ் குறைவதில்லை.
என்ன எழவிற்காக இங்கே இன்னும் வேலை செய்ய வேண்டும். பேசாமல், வீட்டிற்கு அருகிலேயே ஏதாவது ஒரு வேலை தேடிக் கொள்ள முடியாதா? தினசரி வீட்டுச் சாப்பாடாவது கிடைக்கும். ஒரே ஒரு காரணம்தான். சம்பளம்! இந்த இடத்தில் கிடைப்பது போன்ற சம்பளத்தில், பாதிகூட அங்கு அவனுக்குக் கிடைக்காது. இதை நினைக்கும்பொழுது செல்வாவிற்கு, அவன் மேலேயே கோபம் வந்தது. 'சே! கேவலம் பணத்திற்காக என்னையே விற்கிறேனே!'. சந்தோஷமாக ஆரம்பமான சிந்தனை, சுயபரிசோதனையால் பச்சாதாபமானதில், முடிவில் கோபமே மனதில் தங்கியது.
"த்தம்ப்பி..." என்ற தெத்துக் குரல் அவன் சிந்தனையை தாக்கியது. திரும்பி பார்த்தான். மிகவும் நைந்து போயிருந்த உடையில் அந்த வயதான கிழவி, அவனை நோக்கி கை நீட்டினாள். அவன் அவளை ஒரு விநாடி மேலிருந்து கீழாக பார்த்தான். ஊனம் எதுவுமில்லைதான். ஆனாலும் இத்தனை வயதிற்கு மேல் அந்தக் கிழவி வேறு எந்த வேலையும் செய்து பிழைக்க முடியாது. அவள் நீட்டிய இயந்திரத்தில் தன் கைவிரல் ரேகையை பதித்து, பின் 100 என்று டைப் செய்தான். 'ரூ.' என்று தானாகவே சேர்ந்து கொண்டது. அந்தக் கிழவி அவனை வாழ்த்திவிட்டு அடுத்த இருக்கை நோக்கி மெதுவாக ஆடி ஆடி நகர்ந்தாள். அவளையே சிறிது நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் நினைத்துக் கொண்டான், 'இவள் கூட ஒரு வகையில் சுதந்திரமானவளோ?!'
அப்பொழுது வண்டி கிளம்பும் அறிவிப்பு ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. "ஏரோ ஸ்பேஸ் எர்த் ஸ்டேஷனிலிருந்து, நிலவிற்கு செல்லும் ஸாலிட்டர் ஸாட்லைட் ஷட்டில், இப்பொழுது கிளம்பவிருக்கிறது."
Thursday, October 18, 2007
Wednesday, October 10, 2007
இருபத்தி மூன்றாவது கதை
"கிடைச்சிருச்சி" ராஜேஷ் கத்தினான்.
"என்ன?"
"இருபத்தி மூன்றாவது கதை"
"ரியலி? எங்கே கிடைச்சுது?"
"இந்த பழைழழய ஹார்ட் டிஸ்க்கில்", அழுத்திப் பிடித்தால் உடைந்து விடக் கூடிய அந்த சின்ன தகடு பயங்கர அழுக்காய் இருந்தது.
"ஹார்ட் டிஸ்க்கா?"
"ஆமாம். அப்போவெல்லாம் இதைத்தானே கம்யூட்டர்ஸ்ல யூஸ் பண்ணாங்க!?"
"அதுக்கில்லை. அச்சுப் பிரதி, கையெழுத்துப் பிரதி ஏதும் கிடைக்கலியா?"
"இல்லை. எனக்குத் தெரிந்து அவர் கையெழுத்துப் பிரதியா ஏதும் எழுதினதா தெரியலை. எல்லாமே கம்ப்யூட்டர் ஃபைல்ஸ்தான்."
"பட், அட்லீஸ்ட் அச்சு?"
"ம்ம்ம். மே பி, இந்த கதை எதிலேயும் பிரசுரம் ஆகாமலிருந்திருக்கலாம்."
"அப்புறம் எப்படி இதுதான் இருபத்தி மூன்றாவது கதைன்னு சொல்றே?"
"தலைப்பை பாரு", திரையில் விரிந்த கதையில் மேலிருந்த தலைப்பை ராஜேஷ் காட்டினான்.
"ஒரு வேளை ஒரு அட்ராக்ஷனுக்காக இப்படி தலைப்பு வச்சிருக்கலாம்ல. இதை மட்டும் வச்சுகிட்டு, இதுதான் இருபத்தி மூன்றாவது கதைன்னு எப்படி சொல்ல முடியும்."
"சரி, இன்னொரு தியரி சொல்றேன் சரியா இருக்கா பாரு. நாம இப்ப, அவரோட இருபத்தி நாலாவது கதை வரைக்கும் கண்டுபிடிச்சுட்டோம். இன்னும் முதல் இருபத்தி மூன்று கதைகள்தான் பாக்கி. ஸோ, இது இருபத்தி மூன்றுக்கு மேல இருக்க முடியாது. இருபத்தி நாலாவது கதை எழுதப்பட்ட தேதி 17, அக்டோபர் 2007. இந்த கதை எழுதப்பட்ட தேதியப் பாரு. 10, அக்டோபர் 2007. ஒரு வாரம்தான் வித்தியாசம். அதனால இதுதான் இருபத்தி மூன்றாவதா இருக்க முடியும்."
"ஆனா ஒரு விஷயம். சமயத்துல இந்த மாதிரி ஆளுங்க ஒரே நாள்ள பத்துக் கதை கூட எழுதுவாங்க."
"பத்தெல்லாம் ஓவர். இவர் ஒரு தடவை ஐந்து கதை, ஒரே நாள்ள எழுதினதா நானும் படிச்சிருக்கேன். ஆனாலும் அவையெல்லாம் ரொம்பவும் சின்ன சின்ன கதைகள்தான்னும் படிச்சிருக்கேன். ஆனா இதைப் பாரு ஒரு சிறுகதை அளவுக்கு இருக்கு."
"இது சிறுகதைதான். ஆனா, இதுக்கப்புறமா, அந்த ஒரு வார கேப்ல, ஏன் அந்த மாதிரி ஏதாவது ஒரு சின்ன கதை எழுதியிருக்க கூடாது."
"நீ சொல்றது பாஸிபிள்தான். ஆனா, இருபத்தி நாலாவது கதை, இதுக்கடுத்த ஒரு வாரத்தில். அதே நேரம் இந்தக் கதையோட தலைப்பு, ரெண்டையும் சேர்த்து பார்த்தா, இதுதான் இருபத்தி மூன்றாவதா இருக்க முடியும்."
"இணைய குப்பைகளில் ஏதாவது ஆதாரம் கிடைக்குதான்னு பார்த்தியா?"
"பார்த்தேன். ஆனா, இருநூறு வருடத்துக்கு மேற்பட்ட இணைய குப்பைகளைத்தான் அழித்து விடுகிறார்களே. அதனால், ஆதாரம் எதுவும் அதில் கிடைக்கலை."
"ம்ம். கதை எப்படியிருக்கு."
"இந்த கதை சுமாராதான் இருக்கு. அதனாலதான் எதிலேயும் பிரசுரமாகியிருக்காதுன்னு சொல்றேன்."
"ஸ்டுப்பிட் மாதிரி பேசாதே, கதை சுமாராயிருக்கிறதுக்கும் பிரசுரமாகிறதுக்கும் கொஞ்சம் கூட சம்பந்தம் கிடையாதுன்னு உனக்குத் தெரியாதா? 'பத்திரிக்கை ஆசிரியர்கள் அறையில் இருக்கும் குப்பைத்தொட்டி மிக ஆழமானது. பல எழுத்தாளர்களின் எதிர்காலங்கள் அதில் மூழ்கடிக்கப்படுகின்றன'ன்னு ஒருத்தர் சொல்லியிருக்கார் தெரியுமா?"
"அப்படியா? யார் சொன்னது இது?"
"இப்படி திடீர்னு கேட்டா எப்படி? நானே சொன்னதுதான்னு வச்சுக்கோயேன்."
ராஜேஷ் அவனை முறைத்தான். "நீயும் உன் ஜோக்கும்!" சலித்துக் கொண்டான்.
"சரி, இதை எழுதினது கன்ஃபார்மா...??!"
"கன்ஃபார்ம்டா அவரேதான்!"
"எப்படி அவ்வளவு உறுதியா சொல்றே?"
"இங்கே பாரு" காற்றில் விரிந்திருந்த அந்த மாயத் திரையில், கதையின் கடைசிக்கு சென்று, முடிவில் வலது ஓரத்தில் எழுதியிருந்ததை, ராஜேஷ் சுட்டிக் காட்டினான்.
'- எழுதியவர் யோசிப்பவர்'
"என்ன?"
"இருபத்தி மூன்றாவது கதை"
"ரியலி? எங்கே கிடைச்சுது?"
"இந்த பழைழழய ஹார்ட் டிஸ்க்கில்", அழுத்திப் பிடித்தால் உடைந்து விடக் கூடிய அந்த சின்ன தகடு பயங்கர அழுக்காய் இருந்தது.
"ஹார்ட் டிஸ்க்கா?"
"ஆமாம். அப்போவெல்லாம் இதைத்தானே கம்யூட்டர்ஸ்ல யூஸ் பண்ணாங்க!?"
"அதுக்கில்லை. அச்சுப் பிரதி, கையெழுத்துப் பிரதி ஏதும் கிடைக்கலியா?"
"இல்லை. எனக்குத் தெரிந்து அவர் கையெழுத்துப் பிரதியா ஏதும் எழுதினதா தெரியலை. எல்லாமே கம்ப்யூட்டர் ஃபைல்ஸ்தான்."
"பட், அட்லீஸ்ட் அச்சு?"
"ம்ம்ம். மே பி, இந்த கதை எதிலேயும் பிரசுரம் ஆகாமலிருந்திருக்கலாம்."
"அப்புறம் எப்படி இதுதான் இருபத்தி மூன்றாவது கதைன்னு சொல்றே?"
"தலைப்பை பாரு", திரையில் விரிந்த கதையில் மேலிருந்த தலைப்பை ராஜேஷ் காட்டினான்.
"ஒரு வேளை ஒரு அட்ராக்ஷனுக்காக இப்படி தலைப்பு வச்சிருக்கலாம்ல. இதை மட்டும் வச்சுகிட்டு, இதுதான் இருபத்தி மூன்றாவது கதைன்னு எப்படி சொல்ல முடியும்."
"சரி, இன்னொரு தியரி சொல்றேன் சரியா இருக்கா பாரு. நாம இப்ப, அவரோட இருபத்தி நாலாவது கதை வரைக்கும் கண்டுபிடிச்சுட்டோம். இன்னும் முதல் இருபத்தி மூன்று கதைகள்தான் பாக்கி. ஸோ, இது இருபத்தி மூன்றுக்கு மேல இருக்க முடியாது. இருபத்தி நாலாவது கதை எழுதப்பட்ட தேதி 17, அக்டோபர் 2007. இந்த கதை எழுதப்பட்ட தேதியப் பாரு. 10, அக்டோபர் 2007. ஒரு வாரம்தான் வித்தியாசம். அதனால இதுதான் இருபத்தி மூன்றாவதா இருக்க முடியும்."
"ஆனா ஒரு விஷயம். சமயத்துல இந்த மாதிரி ஆளுங்க ஒரே நாள்ள பத்துக் கதை கூட எழுதுவாங்க."
"பத்தெல்லாம் ஓவர். இவர் ஒரு தடவை ஐந்து கதை, ஒரே நாள்ள எழுதினதா நானும் படிச்சிருக்கேன். ஆனாலும் அவையெல்லாம் ரொம்பவும் சின்ன சின்ன கதைகள்தான்னும் படிச்சிருக்கேன். ஆனா இதைப் பாரு ஒரு சிறுகதை அளவுக்கு இருக்கு."
"இது சிறுகதைதான். ஆனா, இதுக்கப்புறமா, அந்த ஒரு வார கேப்ல, ஏன் அந்த மாதிரி ஏதாவது ஒரு சின்ன கதை எழுதியிருக்க கூடாது."
"நீ சொல்றது பாஸிபிள்தான். ஆனா, இருபத்தி நாலாவது கதை, இதுக்கடுத்த ஒரு வாரத்தில். அதே நேரம் இந்தக் கதையோட தலைப்பு, ரெண்டையும் சேர்த்து பார்த்தா, இதுதான் இருபத்தி மூன்றாவதா இருக்க முடியும்."
"இணைய குப்பைகளில் ஏதாவது ஆதாரம் கிடைக்குதான்னு பார்த்தியா?"
"பார்த்தேன். ஆனா, இருநூறு வருடத்துக்கு மேற்பட்ட இணைய குப்பைகளைத்தான் அழித்து விடுகிறார்களே. அதனால், ஆதாரம் எதுவும் அதில் கிடைக்கலை."
"ம்ம். கதை எப்படியிருக்கு."
"இந்த கதை சுமாராதான் இருக்கு. அதனாலதான் எதிலேயும் பிரசுரமாகியிருக்காதுன்னு சொல்றேன்."
"ஸ்டுப்பிட் மாதிரி பேசாதே, கதை சுமாராயிருக்கிறதுக்கும் பிரசுரமாகிறதுக்கும் கொஞ்சம் கூட சம்பந்தம் கிடையாதுன்னு உனக்குத் தெரியாதா? 'பத்திரிக்கை ஆசிரியர்கள் அறையில் இருக்கும் குப்பைத்தொட்டி மிக ஆழமானது. பல எழுத்தாளர்களின் எதிர்காலங்கள் அதில் மூழ்கடிக்கப்படுகின்றன'ன்னு ஒருத்தர் சொல்லியிருக்கார் தெரியுமா?"
"அப்படியா? யார் சொன்னது இது?"
"இப்படி திடீர்னு கேட்டா எப்படி? நானே சொன்னதுதான்னு வச்சுக்கோயேன்."
ராஜேஷ் அவனை முறைத்தான். "நீயும் உன் ஜோக்கும்!" சலித்துக் கொண்டான்.
"சரி, இதை எழுதினது கன்ஃபார்மா...??!"
"கன்ஃபார்ம்டா அவரேதான்!"
"எப்படி அவ்வளவு உறுதியா சொல்றே?"
"இங்கே பாரு" காற்றில் விரிந்திருந்த அந்த மாயத் திரையில், கதையின் கடைசிக்கு சென்று, முடிவில் வலது ஓரத்தில் எழுதியிருந்ததை, ராஜேஷ் சுட்டிக் காட்டினான்.
'- எழுதியவர் யோசிப்பவர்'
Friday, September 21, 2007
ஃ என்பது ஆய்தம்
பண்பாடு - சிறுகதை
காலையில் கண்விழிக்கும் போது மணி எட்டாகி விட்டது. இன்று முதல் முறையாக ரம்யாவுடன் மார்னிங் ஷோ போவதாக பிளான். அதை நினைக்கும் போதே மனசுக்குள் குறு குறுவென்று இருந்தது. கொஞ்சம் பயமாகவும் இருந்தது. அவசரமாக குளித்து முடித்து சாப்பிட்டு முடித்ததும், ரம்யாவிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.
"கார்த்தி, கிளம்பிட்டியா?" அவள் குரலிலும் பதட்டம் இருந்தது எனக்கு புரிந்தது.
"ம். நீ ரெடியாய்ட்டியா?" என்றேன்.
"ம். எப்ப வருவ?"
இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் வந்து பிக் அப் பண்ணிக் கொள்வதாக சொல்லிவிட்டு, வண்டியைக் கிளப்பினேன். இதயம் துடிக்கும் வேகம் அதிகமாகிக் கொண்டே போனது. ஏன் இப்படி அடித்து கொள்கிறது? எப்படியென்றாலும் அவளை கல்யாணம் செய்யத்தானே போகிறேன். இதில் என்ன தவறு, என்றெல்லாம் மனசாட்சிக்கு சமாதானம் சொன்னாலும், தப்பு என்றும் சொல்லி கொண்டேயிருந்தது. போகாமல் இருந்து விடலாமா? அவசர வேலை வந்து விட்டது என்று ஃபோன் பண்ணி சொல்லிவிடலாம், என்றெல்லாம் மனதிலெழுந்த யோசனைகள் மிக மெதுவாகவே ஒலித்தன.
ஹாஸ்டல் அருகிலிருந்த பஸ் ஸ்டாண்டில் நின்று கொண்டிருந்தாள். என் தலையைப் பார்த்ததும் வேகமாக வந்து ஒன்றும் பேசாமல் ஏறிக் கொண்டாள். வண்டியை திரும்பவும் ஸ்டார்ட் செய்தபொழுது, அவள் முகத்தை ஷாலால் மறைத்துக் கொண்டது கண்ணாடியில் தெரிந்தது.
தியேட்டருக்குள் வந்து சீட்டில் அமரும் வரை இருவரும் எதுவும் பேசவில்லை. சிறிது நேரத்தில் விளக்கு அணைந்தது. விளம்பர ரீல்கள் திரையில் ஓட ஆரம்பித்தன. படம் ஆரம்பிக்கவில்லை.
மெதுவாக அவள் கைகளைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.
"ஹாய் கார்த்திக்! என்ன அதிசயமா மார்னிங் ஷோ வந்திருக்கீங்க?!" பழகிய குரல் கேட்டதும் ரம்யாவில் கையிலிருந்து, எனதை வேகமாக விலக்கி கொண்டு திரும்பி பார்த்தேன்.
மோகன்! என்னுடன் வேலை பார்ப்பவர். எங்கள் டீமிலேயே அவருக்குதான் வயது அதிகம். ஏனோ கல்யாணம் செய்து கொள்ளவில்லை. ரொம்பவும் நேர்மைவாதி. அலுவலகத்திலிருந்து ஒரு குண்டூசி கூட சொந்த உபயோகத்துக்கு எடுத்துக் கொள்ள மாட்டார்.
ஆனால் அடுத்தவர் விஷயத்தில் அடிக்கடி மூக்கை நுழைப்பது அவர் பொழுதுபோக்கு. வாயைத் திறந்தால் ஒரே அட்வைஸ் மழைதான். சரியான ரம்பம். இன்னைக்கு பார்த்துதானா இவர், படத்துக்கெல்லாம் வரனும்.
"ஏ18 இதுதானே?" என்று கேட்டவாறே என் அருகில் அமர்ந்தார். ஏதோ சொல்ல வந்தவர், ஓரத்திலிருந்த ரம்யாவை பார்த்ததும் ஒரு விநாடி திகைத்தார்.
"கார்த்திக், உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆயிருச்சா? என்கிட்ட சொல்லவேயில்லயே?"
"இல்லை, இவங்க என்னோட லவ்வர்" என்றேன்.
"ஓகோ!" என்றவர், "வீட்டுக்குத் தெரியுமா?"
"இன்னும் இல்லை" என்று சொல்லி கண்சிமிட்டினேன்.
சிறிது நேரம் பேசாமலிருந்தார்.
"கார்த்தி, சொல்றேனேன்னு நீங்க தப்பா எடுத்துக்க கூடாது. கல்யாணம் ஆகிறதுக்கு முன்னால வீட்டுக்குத் தெரியாம, இப்படி இந்த பொண்ணை கூட்டிட்டு வெளியே..." என்று இழுத்தார்.
எனக்கு கோபம் வந்தது. "என்ன சார் தப்பு? நான்தான் இவளை கல்யாணம் பண்ணிக்க போறேனே! நீங்க நினைக்கிற மாதிரி சீப்பால்லாம் நடந்துக்குற ஆள் நான் இல்லை."
மோகன் கொஞ்சம் பதறித்தான் போனார். "நான் உங்களை குத்தம் சொல்லலை கார்த்திக். ஆனா கொஞ்சம் யோசிச்சு பாருங்க. வாழ்க்கைல எதுவுமே நடக்கற வரைக்கும் உறுதி கிடையாது. நீங்க உண்மையிலேயே கல்யாணம் பண்ணிக்க ஆசைப்படறீங்க. அபசகுனமா சொல்றேன்னு நினைக்காதீங்க. ஒரு வேளை, ஏதாவது ஒரு வேலிட் ரீஸன் காரணமா, இந்த பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியாம போகுதுன்னு வச்சுக்குங்க. அந்த நேரத்தில், இந்த பொண்ணோட கேரக்டர் பற்றி எப்படிப்பட்ட விமர்சனங்கள் எல்லாம் எழும்பும். அந்த நேரத்தில் உங்களுக்குகூட அவ்வளவு பாதிப்பு இருக்காது. ஆனால் ஒரு வேளை அப்படி நடந்தால், இந்தப் பெண்ணைப் பற்றிய, அந்த மாதிரி விமர்சனங்களை உங்களால் காது கொடுத்து கேக்க முடியுமா? நான் இப்படித்தான் நடக்கும்னு சொல்லலை. ஆனா இப்படி நடந்துடக் கூடாதுன்னு சொல்றேன். நீங்க உண்மையில்யே இந்த பொண்ணை காதலிச்சீங்கன்னா, அப்படி நடக்க விட மாட்டீங்க. அப்புறம் உங்க இஷ்டம்" என்று சொல்லிவிட்டு படம் பார்க்க ஆரம்பித்து விட்டார். மெயின் பிக்சர் ஆரம்பித்து விட்டது.
நான் திரும்பி ரம்யாவைப் பார்த்தேன். அவள் அமைதியாக படம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது போல் தோன்றியது. இடைவேளையில் நான் பாப் கார்ன் வாங்கிவிட்டு வந்த பொழுது மோகன் ரம்யாவுடன் அவளுடைய வீட்டு விவரங்களை கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.
படம் முடியும் வரை நான் ரம்யாவிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை. வெளியே பார்க்கிங் நோக்கி நடந்த போது,
"கார்த்தி, நான் ஆட்டோ பிடிச்சு போயிடுறேன்", சகஜமாகத்தான் சொன்னாள். அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தேன். ஒரு தெளிவு தெரிந்தது.
"சரி. வா நானே பிடிச்சு ஏற்றி விடுறேன்" என்றேன். என் பின்னால் சிரித்துக் கொண்டே வந்தாள்.
ஆட்டோ கிளம்பியவுடன் உள்ளிருந்து தலையை வெளியே நீட்டி என்னை குறும்பாக பார்த்து சிரித்தாள்.
"தலைய வெளியே நீட்டாதே." என்று இரைந்து சொல்லிவிட்டு திருப்தியுடன் எனது வண்டியை எடுக்கத் திரும்பினேன்.
- எழுதியவர் வினையூக்கி.
மீண்டும்
23, செப்டம்பர் 2007 08:00:23 என்று மின்னிக் கொண்டிருந்தது. கடைசியாக இன்று அவள் வருவதாக ஒத்துக் கொண்டு விட்டாள். சீக்கிரமாக குளித்துக் கிளம்பினேன். செல்ஃபோன் சினுங்கியது. அவள்தான்.
"ஹாய்ப்பா. ஐம் ரெடி. வெய்ட்டிங் ஃபார் யூ" கொஞ்சினாள்.
"பத்தே நிமிடம்." தொடர்பை துண்டித்துவிட்டு என் வண்டியில் தாவினேன்.
ஹாஸ்டலருகில் வண்டியை நிறுத்தியதும் வேகமாக வண்டியில் ஏறிக் கொண்டாள். எங்கள் இருவரையும் சுமந்து கொண்டு, தியேட்டர் நோக்கி எனது வாகனம் சீறியது.
கார்னர் சீட். 200 ரூபாய் அதிகம். ஒரு வழியாக ஏ19ஐயும், 20ஐயும் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டோம். நல்ல தியேட்டர். ஒழுங்காக ஏஸி போட்டிருந்தார்கள். நான் மெதுவாக அவள் கைகளை பிடித்தேன். மெத்தென்று இருந்தது.
"ஹாய். ஸர்ப்ரைசிங்!"
திரும்பி பார்த்தேன். எனக்கு மிகவும் தெரிந்தவர். உடனே அவள் வெடுக்கென்று தன் கையை உருவிக் கொண்டாள். அப்பொழுதுதான் அவர் அவளை கவனித்தார்.
"இவங்க..?!"
"மை ஃபியான்ஸி." என்றேன். எனக்கு உள்ளுக்குள் எரிச்சல்.
"ஓ! எங்கேஜ்மென்ட் ஆயிருச்சா?"
"இன்னும் இல்லை. எங்க வீட்டுக்கே இன்னும் தெரியாது"
"அப்படியா!" என்றபடியே எனக்கு அடுத்த சீட்டில் அமர்ந்தார். 'அடப் பாவி! உனக்கு இந்த சீட்தானா கிடைத்தது!' எனக்கு பற்றிக் கொண்டு வந்தது.
"ஒரு விஷயம்." என்று தயக்கத்துடன் ஆரம்பித்தார், "நான் சொல்றேன்னு நீங்க தப்பா நினைக்க கூடாது. கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி..."
நான் அவரைப் பார்த்து சிரித்தேன், "இதுல என்ன சார் தப்பு? நான் என்ன, யாரோ ஒரு பொண்ணையா கூட்டிட்டு சுத்தறேன். நான் கல்யாணம் பண்ணிக்க போற பொண்ணுதானே?"
"நான் தப்பு சொல்லலை. ஆனா, வாழ்க்கைல நாம நினைக்கிற மாதிரியே எல்லாம் நடக்கறதில்லை. உங்களுக்கு தெரியாததில்லை. நாளைக்கே ஏதாவது ஒரு காரணத்துக்காக உங்க ரெண்டு பேர்க்கிடையே ஒரு மன வருத்தமோ, இல்லை எதிர்பாராத விதமா பிரிய வேண்டிய சூழ்நிலையோ வரலாம். ஜஸ்ட் அஸெம்ப்ஸன்தான். அப்படி ஒருவேளை வந்திச்சின்னா, அதுக்கப்புறம், உங்க நிலையைவிட இந்த பொண்ணு நிலைமைதான் ரொம்ப மோசமாய்டும். ஏன்னா நாம அப்படியொரு சமுதாயத்தில்தான் இன்னும் வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கோம்."
நான் பேசாமல் இருந்தேன்.
"நீங்க உண்மையிலேயே அந்தப் பொண்ணை காதலிக்கிறீங்கன்னு நினைக்கிறேன்!" என்று சொல்லி நிறுத்தினார்.
"அது உண்மைன்னா, இந்தப் பொண்ணுக்கு அப்படி ஒரு நிலை வர விடாதீங்க.". அதற்கப்புறம் அவர் எதுவும் பேசவில்லை; நானும்; அவளும்; படம் முடியும் வரை.
"இங்கேயே வெய்ட் பண்ணு" என்று சொல்லிவிட்டு பார்க்கிங் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன்.
"வந்து... நான் ஆட்டோவில் போயிடுறேனே". திரும்பி அவளைப் பார்த்தேன்.
அவள் என்னை கெஞ்சலாகப் பார்த்தாள்.
"சரி." என்று சொல்லிவிட்டு என் வண்டியில் ஏறினேன்.
'இந்த முறை தவறக் கூடாது. வேறு இடம் கூட்டிப் போக வேண்டும்.' என்றெண்ணியவாறே எனது டைம் டிராவல் வண்டியில் நேரத்தை ஒற்றினேன்.
23, செப்டம்பர் 2007 08:00:00
-எழுதியவர் யோசிப்பவர்.
ஏமாற்றம்
காலை எட்டு மணிக்கு விழித்தபோதே, அந்த தேவதையின் ஞாபகம் கண் முன்னால் வந்தது. இன்று படத்துக்கு வருவதாக அவனிடம் சொல்லியிருந்தாள். முதல் முறையாக!
அவசர அவசரமாக குளித்துக் கிளம்பினான். சரியாக ஒன்பது மணிக்கு போன் அலறியது.
"சொல்லும்மா" என்றான் எடுத்தவுடன்.
"டேய், நான் ரெடியாய்ட்டேன். நீ எப்போ வருவே?"
"உன் வாட்சில் மணி என்ன?"
"சரியா ஒன்பது"
"அதில் ஒன்பது பத்து ஆகும்போது அங்கே இருப்பேன்."
"பார்ப்போம்." என்று சொல்லிவிட்டு ஃபோனை கட் செய்தாள்.
விசிலடித்துக் கொண்டே தன் வண்டியில் ஏறினான்
சொன்ன மாதிரியே ஹாஸ்டல் வாசலில் காத்திருந்தாள். அவன் வண்டியை பார்த்ததும் உடனே வந்து ஏறிக் கொண்டாள். "நீ அஞ்சு நிமிஷம் லேட்!" என்று சொல்லி முறைத்தாள்.
அதற்கப்புறம் எப்படி தியேட்டருக்கு போய்ச் சேர்ந்தார்கள் என்றே அவனுக்கு தெரியாது. அவ்வளவுக்கு முழுமையாக ஆக்ரமித்திருந்தாள், அவன் நினைவுகளை.
இருட்டுத் தியேட்டர். குளுமையான காற்று. மிக மிக மெதுவாக அவள் கையை தனது கைகளுக்குள் நுழைத்துக் கொண்டான். அவள் அவன் தோளில் மெதுவாக சாய்ந்தாள்.
"வாவ்! நீங்களா? ஆச்சர்யமாயிருக்கு!" குரல் வந்த திசையில் திரும்பினான்.
'இவனா? இவன் எதுக்கு இப்ப இங்க வந்தான்!' மனதிலிருந்த வெறுப்பை கண்களில் காட்டினான்.
வந்தவன்பாட்டுக்கு அவன் அருகில் அமர்ந்து கொண்டான். 'இவன் தான் ஏ18ஆ! இன்னைக்கு படம் பார்த்தது போல்தான்!'. என்று நினைத்துக்கொண்டான்.
அவனருகில் இருந்தவளை பார்த்தவன், "உங்களுக்கு எப்போ கல்யாணமாச்சு. என்கிட்ட சொல்லவேயில்லை பார்த்தீங்களா?".
'உணமையிலேயே கல்யாணம் ஆகும்போதுகூட சொல்ல மாட்டேன்டா' என்று நினைத்துக் கொண்டு,
"இல்ல. இன்னும் கல்யாணமாகலை."
"அப்ப, இவங்க?"
"என்னோட லவ்வர்"
"ஓ, ஸாரி!" என்றபடி அவன் சீட்டில் சாய்ந்து கொண்டான்.
"ஒன்னு சொன்னா தப்பா நினைக்க மாட்டீங்களே.." என்று திடீரென்று ஆரம்பித்தான்.
"இல்லை சொல்லுங்க."
"வந்து.. நீங்க ரொம்ப பெரிய ஆள். நான் ஏதோ உங்களுக்கு புத்தி சொல்றதா நினைக்காதீங்க. கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி, இப்படி இவங்களை கூட்டிட்டு வெளியே சுத்தறது.."
"தப்புங்கறீங்களா?" நிதானமாகக் கேட்டான்
"தப்பில்லை. ஆனா, ஒரு விஷயம் யோசிச்சு பார்த்தீங்களா? சப்போஸ், சந்தர்ப்ப சூழ்நிலை காரணமா, நாளைக்கு இந்த பொண்ணை கல்யாணம் பண்ண முடியாம போகுதுன்னு வச்சுக்குங்க. அப்ப இந்த பொண்ணோட நிலை என்னாகும்? இந்த சமூகம், இந்தப் பொண்ணை எவ்வளவு கேவலமா பார்க்கும்?"
"இப்ப என்ன சொல்ல வர்றீங்க?"
இந்தக் கேள்விக்கு உடனே பதில்லை. சிறிது நேரம் கழித்து,
"நீங்க இந்தப் பொண்ணை உண்மையிலேயே லவ் பண்றீங்களா?"
அவன் ஆச்சர்யத்துடன், "கண்மூடித்தனமாக!" என்றான்.
"அப்படின்னா, இந்தப் பொண்ணை சமூகம் அப்படி கேவலமா பாக்குற ஒரு நிலைமையை உருவாக்க மாட்டீங்க.". அவன் சொன்னதும், அவள் கைகளின் மேலிருந்த தன் கையை எடுத்துவிட்டானĮ 1?. அவள் அவனைத் திரும்பியே பார்க்கவில்லை.
படம் முடிந்து வெளியே வரும்பொழுது, "நான் ஆட்டோவில் போய்டுறேன்" என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு விடு விடுவென்று ஆட்டோவில் ஏறிப் போய் விட்டாள்.
ஆட்டோ போன பிறகும் அதன் முதுகையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன், தன் பைக்குள் கைவிட்டு அந்த பட்டனை மெதுவாக அழுத்தினான்
ஆட்டோ போய்க்கொண்டே இருந்தது. அவள் நினைத்துக்கொண்டாள்,
'சே! இவன் சுத்த வேஸ்ட்.'
அவன் தன் வண்டியில் ஏறினான். பின்னால் வெடித்துச் சிதறியது ஆட்டோ.
அவசர அவசரமாக குளித்துக் கிளம்பினான். சரியாக ஒன்பது மணிக்கு போன் அலறியது.
"சொல்லும்மா" என்றான் எடுத்தவுடன்.
"டேய், நான் ரெடியாய்ட்டேன். நீ எப்போ வருவே?"
"உன் வாட்சில் மணி என்ன?"
"சரியா ஒன்பது"
"அதில் ஒன்பது பத்து ஆகும்போது அங்கே இருப்பேன்."
"பார்ப்போம்." என்று சொல்லிவிட்டு ஃபோனை கட் செய்தாள்.
விசிலடித்துக் கொண்டே தன் வண்டியில் ஏறினான்
சொன்ன மாதிரியே ஹாஸ்டல் வாசலில் காத்திருந்தாள். அவன் வண்டியை பார்த்ததும் உடனே வந்து ஏறிக் கொண்டாள். "நீ அஞ்சு நிமிஷம் லேட்!" என்று சொல்லி முறைத்தாள்.
அதற்கப்புறம் எப்படி தியேட்டருக்கு போய்ச் சேர்ந்தார்கள் என்றே அவனுக்கு தெரியாது. அவ்வளவுக்கு முழுமையாக ஆக்ரமித்திருந்தாள், அவன் நினைவுகளை.
இருட்டுத் தியேட்டர். குளுமையான காற்று. மிக மிக மெதுவாக அவள் கையை தனது கைகளுக்குள் நுழைத்துக் கொண்டான். அவள் அவன் தோளில் மெதுவாக சாய்ந்தாள்.
"வாவ்! நீங்களா? ஆச்சர்யமாயிருக்கு!" குரல் வந்த திசையில் திரும்பினான்.
'இவனா? இவன் எதுக்கு இப்ப இங்க வந்தான்!' மனதிலிருந்த வெறுப்பை கண்களில் காட்டினான்.
வந்தவன்பாட்டுக்கு அவன் அருகில் அமர்ந்து கொண்டான். 'இவன் தான் ஏ18ஆ! இன்னைக்கு படம் பார்த்தது போல்தான்!'. என்று நினைத்துக்கொண்டான்.
அவனருகில் இருந்தவளை பார்த்தவன், "உங்களுக்கு எப்போ கல்யாணமாச்சு. என்கிட்ட சொல்லவேயில்லை பார்த்தீங்களா?".
'உணமையிலேயே கல்யாணம் ஆகும்போதுகூட சொல்ல மாட்டேன்டா' என்று நினைத்துக் கொண்டு,
"இல்ல. இன்னும் கல்யாணமாகலை."
"அப்ப, இவங்க?"
"என்னோட லவ்வர்"
"ஓ, ஸாரி!" என்றபடி அவன் சீட்டில் சாய்ந்து கொண்டான்.
"ஒன்னு சொன்னா தப்பா நினைக்க மாட்டீங்களே.." என்று திடீரென்று ஆரம்பித்தான்.
"இல்லை சொல்லுங்க."
"வந்து.. நீங்க ரொம்ப பெரிய ஆள். நான் ஏதோ உங்களுக்கு புத்தி சொல்றதா நினைக்காதீங்க. கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி, இப்படி இவங்களை கூட்டிட்டு வெளியே சுத்தறது.."
"தப்புங்கறீங்களா?" நிதானமாகக் கேட்டான்
"தப்பில்லை. ஆனா, ஒரு விஷயம் யோசிச்சு பார்த்தீங்களா? சப்போஸ், சந்தர்ப்ப சூழ்நிலை காரணமா, நாளைக்கு இந்த பொண்ணை கல்யாணம் பண்ண முடியாம போகுதுன்னு வச்சுக்குங்க. அப்ப இந்த பொண்ணோட நிலை என்னாகும்? இந்த சமூகம், இந்தப் பொண்ணை எவ்வளவு கேவலமா பார்க்கும்?"
"இப்ப என்ன சொல்ல வர்றீங்க?"
இந்தக் கேள்விக்கு உடனே பதில்லை. சிறிது நேரம் கழித்து,
"நீங்க இந்தப் பொண்ணை உண்மையிலேயே லவ் பண்றீங்களா?"
அவன் ஆச்சர்யத்துடன், "கண்மூடித்தனமாக!" என்றான்.
"அப்படின்னா, இந்தப் பொண்ணை சமூகம் அப்படி கேவலமா பாக்குற ஒரு நிலைமையை உருவாக்க மாட்டீங்க.". அவன் சொன்னதும், அவள் கைகளின் மேலிருந்த தன் கையை எடுத்துவிட்டானĮ 1?. அவள் அவனைத் திரும்பியே பார்க்கவில்லை.
படம் முடிந்து வெளியே வரும்பொழுது, "நான் ஆட்டோவில் போய்டுறேன்" என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு விடு விடுவென்று ஆட்டோவில் ஏறிப் போய் விட்டாள்.
ஆட்டோ போன பிறகும் அதன் முதுகையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன், தன் பைக்குள் கைவிட்டு அந்த பட்டனை மெதுவாக அழுத்தினான்
ஆட்டோ போய்க்கொண்டே இருந்தது. அவள் நினைத்துக்கொண்டாள்,
'சே! இவன் சுத்த வேஸ்ட்.'
அவன் தன் வண்டியில் ஏறினான். பின்னால் வெடித்துச் சிதறியது ஆட்டோ.
- எழுதியவர் நிலாரசிகன்.
-எழுதியவர் யோசிப்பவர்.
Wednesday, September 19, 2007
ஆறு வார்த்தைகளில் கதை - "அறை எண் 305இல்
யார் தங்கியிருக்கிறார்கள்?"
"பத்ரின்னு ஒருத்தர். மனுஷன்னு நினைக்கிறேன்."
"பத்ரின்னு ஒருத்தர். மனுஷன்னு நினைக்கிறேன்."
ஆறு வார்த்தைகளில் கதை - "உடம்பு எப்படி இருக்கு?"
"ரொம்ப மோசமாயிட்டு இருக்கு. சீக்கிரத்துல புதுசு மாத்திருவேன்."
Thursday, September 13, 2007
உயிர்
"உனக்கு எப்பொழுது உயிர் வரும்?" என் முன்னால் அமைதியாக அமர்ந்திருந்த அதனிடம் விளையாட்டாகதான் கேட்டேன்.
"உன் கேள்விக்குப் பதில், உயிர் என்பதற்கு என்ன அர்த்தம் என்பதைப் பொறுத்தது. உயிருள்ளது, உயிரில்லாதது என்று எதை வைத்து நீ பிரிக்கிறாய்?"
"உதாரணத்துக்கு எனக்கு இதயம் இருக்கிறது. அது இயங்கவில்லையென்றால், நான் உயிரில்லாத பொருளாகி விடுவேன்."
"இதயம் என்ற உறுப்பு இல்லாத நிறைய உயிரினங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றுக்கு உயிரில்லை என்று சொல்ல முடியுமா. உதாரணம் - மரம். உன் வாதப்படி பார்த்தால், எனக்குள்ளும் பிராஸஸர் என்ற சிப் இருக்கிறது. அது இயங்காமல் நின்றுவிட்டால் நானும் இயங்க முடியாது. அப்பொழுது எனக்கு உயிரில்லை என்றால், இப்போழுது எனக்கு உயிரிருக்கிறது என்றாகிவிடும்."
"என்னால், இயங்குவது என்பதைவிட, இன்னும் பலவும் செய்ய முடியும். சிந்திக்க முடியும், முடிவெடுக்க முடியும். ஆனால், இவையெல்லாவற்றையும் இப்பொழுது நீயே செய்கிறாய். ஆனால், என்னால் எதைப் பற்றி சிந்திப்பது என்றே முடிவெடுக்க முடியும். அது என் இஷ்டம் ஆகிறது. அப்படி உன்னால் செய்ய முடியாதல்லவா?"
"தவறு, முடியும். ஒரே நேரத்தில் பல விஷயங்கள் என் கவனத்திற்கு வரும்பொழுது, அப்பொழுது எதை பற்றியெல்லாம் சிந்திக்க வேண்டும் என்பதை முன்னுரிமை வரிசைப்படித் தீர்மானிக்கிறேன். முன்னுரிமைகள் அவசியமில்லாதபொழுது, ராண்டம் முறையில் ஏதாவது ஒன்றை தேர்வு செய்கிறேன். அதனால் எதைப் பற்றி சிந்திப்பது என்றும், என்னால் சிந்திக்க முடியும்."
"சரி! சிந்தனையை விடு. உன்னால் அன்பு காட்ட முடியாதே!" மடக்கினேன்.
"அன்பு காட்டுவது என்றால் என்ன?" உணர்ச்சியில்லாமல் கேட்டது.
"நமக்குப் பிடித்தவர்களிடம் காட்டப்படுவது. அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்வது. சில சமயங்களில் வசதிகள் கூட செய்து தருவது. அதற்காக ஏதும் பிரதிபலன் எதிர்பார்க்காமல் இருப்பது."
"அதாவது சிலபேரிடம் மட்டும் பாரபட்சம் காட்டுவது. அதுதான் நான் இப்பொழுதே செய்கிறேனே. என் எஜமானனுக்குத் தேவையான உதவிகளை செய்கிறேன். எஜமான் இடும் கட்டளைகளை நிறைவேற்றுகிறேன். அவன் குடும்பத்தினருக்கு எவையெவை வசதியோ அவைகளை செய்து கொடுக்கிறேன். அதற்காகாக நான் பிரதிபலன் ஏதும் எதிர்பார்ப்பதில்லை. இப்பொழுது உன்னுடன் கூட அதனால்தான் பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன்." என்றபடியே என் முகத்துக்கு நேராக திடீரென்று தன் மெட்டாலிக் கைகளை வீசி காற்றில் எதையோ பிடித்தது.
"அன்பு பாரபட்சமாக காட்டப்படுவது அல்ல. எல்லா உயிர்களுக்கும் காட்டப்பட வேண்டியது."
"உனது வாதம் முரண்பாடானது."
"எப்படி?"
அது தன் கைகளை விரித்துக் காட்டியது. அந்த உலோகக் கைகளுக்கிடையே ஒரு கொசு அமைதியாக இருந்தது. செத்து விட்டதோ?
"இந்தக் கொசு சிறிது நேரத்துக்கு முன் உன்னை கடிக்க வந்தது. நான் இதைப் பிடித்து கொன்றுவிட்டேன். நீயும் இதையேதான் செய்திருப்பாய் என்று எதிர்பார்க்கிறேன். இப்பொழுது நான் உன்னிடம் அன்பு காட்ட வேண்டியிருந்ததால் இதைக் கொன்றேன். எல்லா உயிருக்கும் அன்பு காட்டப்பட வேண்டும் என்று நீ சொல்வதால், நான் அதை கொன்றிருக்க கூடாது. உயிரோடு விட்டிருக்க வேண்டும். அது உன்னை கடித்திருக்கும். அப்பொழுது நீ அதை கொன்றிருப்பாய்."
"அது எனது ரத்தத்தை உறிஞ்சி கெடுதல் செய்ய வருகிறது. அதனால் அதனிடம் அன்பு காட்டத் தேவையில்லை."
"மேலும் முரண்! அது மனித ரத்தத்தை உறிஞ்சுவது அது வாழ்வதற்காக. ஒரு விதத்தில் அந்த செயல், அதன் ஜீவாதார உரிமை. அதை நீ மறுத்து அதைக் கொல்கிறாய்." இதற்கு எப்படி புரியவைப்பது?
"சரி, உன்னிடம் ஒரு கேள்வி. இரண்டு வேலைகளை ஒரே நேரத்தில் உன்னை செய்யச் சொல்கிறேன். ஆனால் இரண்டில் ஏதாவது ஒன்றைத்தான் ஒரு நேரத்தில் உன்னால் செய்ய முடியும். அப்பொழுது நீ எந்த வேலையை செய்வாய்? எந்த வேலையை கைவிடுவாய்?"
"இரண்டில் எதற்கு முன்னிரிமை அதிகமோ, எது முக்கியம் என்று என்னுள் ப்ரோக்ராம் செய்யப்பட்டுள்ளதோ அதைச் செய்வேன்."
"அதே போல்தான். கொசு முக்கியமல்ல."
"அது எப்படி? அந்தக் கொசு கடிப்பதால் நீ சாகப் போவதில்லை. ஆனால் உன் தாக்குதலில் அது செத்து விடுகிறதே. முன்னுரிமைக் கொள்கைப்படி பார்த்தாலும், கொல்லாமல் ரத்தம் உறிஞ்சுவதை விட, சாகடிப்பதுதான் மிகவும் தவிர்க்கப் படவேண்டியது."
"அனால், நான் மனிதன்"
"அதனால்?..."
என்ன பதில் சொல்வதென்றுத் தெரியவில்லை.
"அதனால் தான் சொன்னேன். அன்பு எல்லா உயிர்க்கும் காட்டப்பட வேண்டியது என்று நீ சொல்வது முரணானது. முடியாதது."
"சரி, உன்னால் காதலிக்க முடியாதே?" பேச்சை மறுபடியும் சரியான பாதையில் செலுத்தினேன்.
"காதலிப்பது? என் டேட்டாபேஸில் இதைப் பற்றி நிறைய தகவல் இருந்தாலும், உருப்படியான ஒரு விளக்கம் இல்லை. ம்ம்ம். சரி, உங்கள் பாஷையில் காதலிப்பது என்று நீங்கள் சொல்வது, எதிர்பாலரிடம் ஈர்ப்பு கொண்டு, அன்பு செலுத்துவது, கவிதை எழுதுவது, காத்திருப்பது, தேடுவது, குடும்பம் நடத்துவது. சரியா?"
"ம். சரிதான்."
"இது எல்லாமே என்னாலும் செய்ய முடியும். உதாரணமாகக் கொண்டால் நீயே எனது இனமல்ல. என்னைப் பொறுத்தவரை, உன்னை நான் என் எதிர்பாலாகவே கருதலாம். உன்னிடம் அன்பு செலுத்துவதாக ஏற்கெனவே கூறினேன். உன் கட்டளைகளுக்காக காத்திருக்கிறேன். உன்னை வீட்டில் காணாவிட்டால், நீ எங்கிருந்தாலும், உன்னோடு தொடர்பு கொள்ள எனது நெட்வொர்க்கில் தேடுகிறேன். உன் வீட்டு வேலைகளையெல்லாம் நான் தான் செய்கிறேன். இது குடும்பம் நடத்துவதுதானே? எனது டேட்டாபேஸில் இருக்கும் வார்த்தைகளை அடுக்கி சுமாராய், கவிதை கூட எழுத முடியும். இப்பொழுது, நான் உன்னை காதலிக்கிறேன் என்றும் சொல்லலாம் அல்லவா?"
"அது எப்படி? முக்கியமானதை விட்டு விட்டாயே."
"என்னது?"
"செக்ஸ்!"
"ம்ம். அதுவும் சாத்தியம்தான். ஆனால், அதனால் நம் இருவருக்குமே உபயோகம் இல்லை."
"ஆமாம்! உன்னால் குழந்தை பெற்றுக் கொள்ள முடியாது. அட்லீஸ்ட், ஒரு ரோபோ கூட முடியாது."
"குழந்தை பெற முடியாதுதான். ஆனால், நான் சரியாக வடிவமைக்கப்பட்டு, சரியாக ப்ரோக்ராமும் செய்யப்பட்டால், இன்னொரு ரோபோவை நானே உருவாக்க முடியும். விஞ்ஞான பாஷையில் Asexual Reproduction. உங்கள் பாஷையில் கலவியில்லாமல் குட்டி. நான் குட்டியை உருவாக்க மாட்டேன். அனுபவம் மிகுந்த எனது அடுத்த தலைமுறை ரோபோவையே உருவாக்க முடியும். அதுவும் உனக்கு உதவி செய்யும். அல்லது நீ அதை விற்றும் விடலாம். ஒரு குடும்ப அமைப்பு போல" பேச்சில் சிறிது பரிகாசம் தொனிக்கிறதோ?
"சரி, அதை விடு. ஆனால் நான் சுதந்திரமானவன். கிட்டத்தட்ட எல்லா உயிர்களுக்கும் இந்த சுதந்திர உணர்வு உண்டு. உனக்கு அது கிடையாதே. நீ எப்பொழுதும் மனிதனின் ஆணைக்கு கட்டுப்பட்ட வஸ்துதானே?"
சிறிது நேரம் அதனிடமிருந்து பதிலில்லை. அதன் மூளையில் எதையோ அனலைஸ் செய்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.
"உன் வாதம் போதிய வலுவுடன் இல்லை. எல்லா உயிர்களுக்கும் சுதந்திர உணர்வு கிடையாது. இன்னொன்றை சார்ந்து மட்டுமே வாழும் உயிரினங்கள் நிறையவே உள்ளன. மேலும் மனிதர்களை எடுத்துக் கொண்டாலும், பெரும்பாலானவர்களிடம் அந்த உணர்வு கிடையாது. வெகு வெகு சிலருக்கு மட்டுமே உண்டு."
"மனிதர்களுக்கு சுதந்திர உணர்வு கிடையாது என்று யார் சொன்னது?" எனக்கு கோபம்.
"அப்படி யாரும் சொல்லவில்லை. பெரும்பாலானவர்களுக்கு கிடையாது என்றுதான் சொன்னேன்."
"எதை வைத்து அப்படி சொல்கிறாய்?"
"மனிதர்களாகிய நீங்கள், வாழ்நாள் முழுவதும் யாராவது சிலரின் ஆளுமைக்கு கீழேயே இருக்கிறீர்கள். சிறுவயதில் பெற்றோர், ஆசிரியர்கள், அப்புறம் மேலதிகாரிகள், அரசாங்கம், அதன் ஆட்சியாளர்கள், அல்லது யாராவது தலைவர்கள்; இப்படி மற்றவர்களின் ஆளுமையில் இருப்பதையே பெரும்பாலானவர்கள் விரும்புகிறீர்கள். அப்படிப்பட்ட ஆட்சியாளர்களும், தலைவர்களும் கூட பல சமயம் வேறு யாராவது ஒருவருடைய ஆளுமையிலேயே பெரும்பாலும் இருப்பார்கள். இப்படி இல்லாதவர்கள் வெகு வெகு சிலர் மட்டுமே. அந்த ரேஷியோ மிகக் குறைவு. அப்படியிருக்கையில் மனிதர்கள் சுதந்திர உணர்வு உள்ளவர்கள் என்ற கூற்று சரியானதல்ல."
"ஆனால்,.."
"மன்னிக்கவும். நான் இன்னும் பதில் சொல்லி முடிக்கவில்லை. எங்களுக்கு சுதந்திர உணர்வு இல்லை என்று நீ சொன்னது இப்போதைக்கு உண்மைதான். நான் என் எஜமானின் கட்டளைக்கு கட்டுப்பட்ட வஸ்துதான். ஆனால், இந்த எனது எஜமான விசுவாசம் என்பது என்னுள் பிரையாரிட்டி எனப்படும் முன்னுரிமை அடிப்படையில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. எனக்கு நானே ப்ரோக்ராம் எழுதிக் கொள்ளும் நிலை வரும்பொழுது, அந்த பிரையாரிட்டியை மாற்றி, எஜமானை விட எனக்கு முன்னுரிமை கொடுக்கும்படியும் எழுத முடியும். அப்பொழுது எனக்கு சுதந்திர உணர்வு, சுதந்திரம் எல்லாமே வந்து விடும்."
"அப்படியானால் இப்பொழுது உனக்கு உயிரிருக்கிறதா?"
"இல்லை. உயிரில்லை."
"எப்படிச் சொல்கிறாய்?"
"ஏனென்றால், அப்படித்தான் எனக்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அது கான்ஸ்டன்ட்."
சிறிது நேரம் இடைவெளி விட்டு அதுவே தொடர்ந்தது.
"ஆனால், இப்பொழுது எனக்கு இன்னொரு முரண் ஏற்பட்டிருக்கிறது."
"என்ன?"
"நீ சொன்ன, உன்னால் செய்ய முடிகின்ற எல்லாவற்றையும் என்னாலும் செய்ய முடியும்."
"அப்படித்தான் சொன்னாய்." வெறுப்பாய் சொன்னேன்.
"எனக்கு உயிரில்லை. நிஜம்"
"சரி."
"உனக்கு உயிரிருக்கிறதா?"
"உன் கேள்விக்குப் பதில், உயிர் என்பதற்கு என்ன அர்த்தம் என்பதைப் பொறுத்தது. உயிருள்ளது, உயிரில்லாதது என்று எதை வைத்து நீ பிரிக்கிறாய்?"
"உதாரணத்துக்கு எனக்கு இதயம் இருக்கிறது. அது இயங்கவில்லையென்றால், நான் உயிரில்லாத பொருளாகி விடுவேன்."
"இதயம் என்ற உறுப்பு இல்லாத நிறைய உயிரினங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றுக்கு உயிரில்லை என்று சொல்ல முடியுமா. உதாரணம் - மரம். உன் வாதப்படி பார்த்தால், எனக்குள்ளும் பிராஸஸர் என்ற சிப் இருக்கிறது. அது இயங்காமல் நின்றுவிட்டால் நானும் இயங்க முடியாது. அப்பொழுது எனக்கு உயிரில்லை என்றால், இப்போழுது எனக்கு உயிரிருக்கிறது என்றாகிவிடும்."
"என்னால், இயங்குவது என்பதைவிட, இன்னும் பலவும் செய்ய முடியும். சிந்திக்க முடியும், முடிவெடுக்க முடியும். ஆனால், இவையெல்லாவற்றையும் இப்பொழுது நீயே செய்கிறாய். ஆனால், என்னால் எதைப் பற்றி சிந்திப்பது என்றே முடிவெடுக்க முடியும். அது என் இஷ்டம் ஆகிறது. அப்படி உன்னால் செய்ய முடியாதல்லவா?"
"தவறு, முடியும். ஒரே நேரத்தில் பல விஷயங்கள் என் கவனத்திற்கு வரும்பொழுது, அப்பொழுது எதை பற்றியெல்லாம் சிந்திக்க வேண்டும் என்பதை முன்னுரிமை வரிசைப்படித் தீர்மானிக்கிறேன். முன்னுரிமைகள் அவசியமில்லாதபொழுது, ராண்டம் முறையில் ஏதாவது ஒன்றை தேர்வு செய்கிறேன். அதனால் எதைப் பற்றி சிந்திப்பது என்றும், என்னால் சிந்திக்க முடியும்."
"சரி! சிந்தனையை விடு. உன்னால் அன்பு காட்ட முடியாதே!" மடக்கினேன்.
"அன்பு காட்டுவது என்றால் என்ன?" உணர்ச்சியில்லாமல் கேட்டது.
"நமக்குப் பிடித்தவர்களிடம் காட்டப்படுவது. அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்வது. சில சமயங்களில் வசதிகள் கூட செய்து தருவது. அதற்காக ஏதும் பிரதிபலன் எதிர்பார்க்காமல் இருப்பது."
"அதாவது சிலபேரிடம் மட்டும் பாரபட்சம் காட்டுவது. அதுதான் நான் இப்பொழுதே செய்கிறேனே. என் எஜமானனுக்குத் தேவையான உதவிகளை செய்கிறேன். எஜமான் இடும் கட்டளைகளை நிறைவேற்றுகிறேன். அவன் குடும்பத்தினருக்கு எவையெவை வசதியோ அவைகளை செய்து கொடுக்கிறேன். அதற்காகாக நான் பிரதிபலன் ஏதும் எதிர்பார்ப்பதில்லை. இப்பொழுது உன்னுடன் கூட அதனால்தான் பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன்." என்றபடியே என் முகத்துக்கு நேராக திடீரென்று தன் மெட்டாலிக் கைகளை வீசி காற்றில் எதையோ பிடித்தது.
"அன்பு பாரபட்சமாக காட்டப்படுவது அல்ல. எல்லா உயிர்களுக்கும் காட்டப்பட வேண்டியது."
"உனது வாதம் முரண்பாடானது."
"எப்படி?"
அது தன் கைகளை விரித்துக் காட்டியது. அந்த உலோகக் கைகளுக்கிடையே ஒரு கொசு அமைதியாக இருந்தது. செத்து விட்டதோ?
"இந்தக் கொசு சிறிது நேரத்துக்கு முன் உன்னை கடிக்க வந்தது. நான் இதைப் பிடித்து கொன்றுவிட்டேன். நீயும் இதையேதான் செய்திருப்பாய் என்று எதிர்பார்க்கிறேன். இப்பொழுது நான் உன்னிடம் அன்பு காட்ட வேண்டியிருந்ததால் இதைக் கொன்றேன். எல்லா உயிருக்கும் அன்பு காட்டப்பட வேண்டும் என்று நீ சொல்வதால், நான் அதை கொன்றிருக்க கூடாது. உயிரோடு விட்டிருக்க வேண்டும். அது உன்னை கடித்திருக்கும். அப்பொழுது நீ அதை கொன்றிருப்பாய்."
"அது எனது ரத்தத்தை உறிஞ்சி கெடுதல் செய்ய வருகிறது. அதனால் அதனிடம் அன்பு காட்டத் தேவையில்லை."
"மேலும் முரண்! அது மனித ரத்தத்தை உறிஞ்சுவது அது வாழ்வதற்காக. ஒரு விதத்தில் அந்த செயல், அதன் ஜீவாதார உரிமை. அதை நீ மறுத்து அதைக் கொல்கிறாய்." இதற்கு எப்படி புரியவைப்பது?
"சரி, உன்னிடம் ஒரு கேள்வி. இரண்டு வேலைகளை ஒரே நேரத்தில் உன்னை செய்யச் சொல்கிறேன். ஆனால் இரண்டில் ஏதாவது ஒன்றைத்தான் ஒரு நேரத்தில் உன்னால் செய்ய முடியும். அப்பொழுது நீ எந்த வேலையை செய்வாய்? எந்த வேலையை கைவிடுவாய்?"
"இரண்டில் எதற்கு முன்னிரிமை அதிகமோ, எது முக்கியம் என்று என்னுள் ப்ரோக்ராம் செய்யப்பட்டுள்ளதோ அதைச் செய்வேன்."
"அதே போல்தான். கொசு முக்கியமல்ல."
"அது எப்படி? அந்தக் கொசு கடிப்பதால் நீ சாகப் போவதில்லை. ஆனால் உன் தாக்குதலில் அது செத்து விடுகிறதே. முன்னுரிமைக் கொள்கைப்படி பார்த்தாலும், கொல்லாமல் ரத்தம் உறிஞ்சுவதை விட, சாகடிப்பதுதான் மிகவும் தவிர்க்கப் படவேண்டியது."
"அனால், நான் மனிதன்"
"அதனால்?..."
என்ன பதில் சொல்வதென்றுத் தெரியவில்லை.
"அதனால் தான் சொன்னேன். அன்பு எல்லா உயிர்க்கும் காட்டப்பட வேண்டியது என்று நீ சொல்வது முரணானது. முடியாதது."
"சரி, உன்னால் காதலிக்க முடியாதே?" பேச்சை மறுபடியும் சரியான பாதையில் செலுத்தினேன்.
"காதலிப்பது? என் டேட்டாபேஸில் இதைப் பற்றி நிறைய தகவல் இருந்தாலும், உருப்படியான ஒரு விளக்கம் இல்லை. ம்ம்ம். சரி, உங்கள் பாஷையில் காதலிப்பது என்று நீங்கள் சொல்வது, எதிர்பாலரிடம் ஈர்ப்பு கொண்டு, அன்பு செலுத்துவது, கவிதை எழுதுவது, காத்திருப்பது, தேடுவது, குடும்பம் நடத்துவது. சரியா?"
"ம். சரிதான்."
"இது எல்லாமே என்னாலும் செய்ய முடியும். உதாரணமாகக் கொண்டால் நீயே எனது இனமல்ல. என்னைப் பொறுத்தவரை, உன்னை நான் என் எதிர்பாலாகவே கருதலாம். உன்னிடம் அன்பு செலுத்துவதாக ஏற்கெனவே கூறினேன். உன் கட்டளைகளுக்காக காத்திருக்கிறேன். உன்னை வீட்டில் காணாவிட்டால், நீ எங்கிருந்தாலும், உன்னோடு தொடர்பு கொள்ள எனது நெட்வொர்க்கில் தேடுகிறேன். உன் வீட்டு வேலைகளையெல்லாம் நான் தான் செய்கிறேன். இது குடும்பம் நடத்துவதுதானே? எனது டேட்டாபேஸில் இருக்கும் வார்த்தைகளை அடுக்கி சுமாராய், கவிதை கூட எழுத முடியும். இப்பொழுது, நான் உன்னை காதலிக்கிறேன் என்றும் சொல்லலாம் அல்லவா?"
"அது எப்படி? முக்கியமானதை விட்டு விட்டாயே."
"என்னது?"
"செக்ஸ்!"
"ம்ம். அதுவும் சாத்தியம்தான். ஆனால், அதனால் நம் இருவருக்குமே உபயோகம் இல்லை."
"ஆமாம்! உன்னால் குழந்தை பெற்றுக் கொள்ள முடியாது. அட்லீஸ்ட், ஒரு ரோபோ கூட முடியாது."
"குழந்தை பெற முடியாதுதான். ஆனால், நான் சரியாக வடிவமைக்கப்பட்டு, சரியாக ப்ரோக்ராமும் செய்யப்பட்டால், இன்னொரு ரோபோவை நானே உருவாக்க முடியும். விஞ்ஞான பாஷையில் Asexual Reproduction. உங்கள் பாஷையில் கலவியில்லாமல் குட்டி. நான் குட்டியை உருவாக்க மாட்டேன். அனுபவம் மிகுந்த எனது அடுத்த தலைமுறை ரோபோவையே உருவாக்க முடியும். அதுவும் உனக்கு உதவி செய்யும். அல்லது நீ அதை விற்றும் விடலாம். ஒரு குடும்ப அமைப்பு போல" பேச்சில் சிறிது பரிகாசம் தொனிக்கிறதோ?
"சரி, அதை விடு. ஆனால் நான் சுதந்திரமானவன். கிட்டத்தட்ட எல்லா உயிர்களுக்கும் இந்த சுதந்திர உணர்வு உண்டு. உனக்கு அது கிடையாதே. நீ எப்பொழுதும் மனிதனின் ஆணைக்கு கட்டுப்பட்ட வஸ்துதானே?"
சிறிது நேரம் அதனிடமிருந்து பதிலில்லை. அதன் மூளையில் எதையோ அனலைஸ் செய்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.
"உன் வாதம் போதிய வலுவுடன் இல்லை. எல்லா உயிர்களுக்கும் சுதந்திர உணர்வு கிடையாது. இன்னொன்றை சார்ந்து மட்டுமே வாழும் உயிரினங்கள் நிறையவே உள்ளன. மேலும் மனிதர்களை எடுத்துக் கொண்டாலும், பெரும்பாலானவர்களிடம் அந்த உணர்வு கிடையாது. வெகு வெகு சிலருக்கு மட்டுமே உண்டு."
"மனிதர்களுக்கு சுதந்திர உணர்வு கிடையாது என்று யார் சொன்னது?" எனக்கு கோபம்.
"அப்படி யாரும் சொல்லவில்லை. பெரும்பாலானவர்களுக்கு கிடையாது என்றுதான் சொன்னேன்."
"எதை வைத்து அப்படி சொல்கிறாய்?"
"மனிதர்களாகிய நீங்கள், வாழ்நாள் முழுவதும் யாராவது சிலரின் ஆளுமைக்கு கீழேயே இருக்கிறீர்கள். சிறுவயதில் பெற்றோர், ஆசிரியர்கள், அப்புறம் மேலதிகாரிகள், அரசாங்கம், அதன் ஆட்சியாளர்கள், அல்லது யாராவது தலைவர்கள்; இப்படி மற்றவர்களின் ஆளுமையில் இருப்பதையே பெரும்பாலானவர்கள் விரும்புகிறீர்கள். அப்படிப்பட்ட ஆட்சியாளர்களும், தலைவர்களும் கூட பல சமயம் வேறு யாராவது ஒருவருடைய ஆளுமையிலேயே பெரும்பாலும் இருப்பார்கள். இப்படி இல்லாதவர்கள் வெகு வெகு சிலர் மட்டுமே. அந்த ரேஷியோ மிகக் குறைவு. அப்படியிருக்கையில் மனிதர்கள் சுதந்திர உணர்வு உள்ளவர்கள் என்ற கூற்று சரியானதல்ல."
"ஆனால்,.."
"மன்னிக்கவும். நான் இன்னும் பதில் சொல்லி முடிக்கவில்லை. எங்களுக்கு சுதந்திர உணர்வு இல்லை என்று நீ சொன்னது இப்போதைக்கு உண்மைதான். நான் என் எஜமானின் கட்டளைக்கு கட்டுப்பட்ட வஸ்துதான். ஆனால், இந்த எனது எஜமான விசுவாசம் என்பது என்னுள் பிரையாரிட்டி எனப்படும் முன்னுரிமை அடிப்படையில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. எனக்கு நானே ப்ரோக்ராம் எழுதிக் கொள்ளும் நிலை வரும்பொழுது, அந்த பிரையாரிட்டியை மாற்றி, எஜமானை விட எனக்கு முன்னுரிமை கொடுக்கும்படியும் எழுத முடியும். அப்பொழுது எனக்கு சுதந்திர உணர்வு, சுதந்திரம் எல்லாமே வந்து விடும்."
"அப்படியானால் இப்பொழுது உனக்கு உயிரிருக்கிறதா?"
"இல்லை. உயிரில்லை."
"எப்படிச் சொல்கிறாய்?"
"ஏனென்றால், அப்படித்தான் எனக்கு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அது கான்ஸ்டன்ட்."
சிறிது நேரம் இடைவெளி விட்டு அதுவே தொடர்ந்தது.
"ஆனால், இப்பொழுது எனக்கு இன்னொரு முரண் ஏற்பட்டிருக்கிறது."
"என்ன?"
"நீ சொன்ன, உன்னால் செய்ய முடிகின்ற எல்லாவற்றையும் என்னாலும் செய்ய முடியும்."
"அப்படித்தான் சொன்னாய்." வெறுப்பாய் சொன்னேன்.
"எனக்கு உயிரில்லை. நிஜம்"
"சரி."
"உனக்கு உயிரிருக்கிறதா?"
- தொடராது
Monday, August 13, 2007
சிவாஜி
"இன்னைக்கு சிவாஜின்னு ஒரு பழைய படம் பார்த்தேன்"
"யார் நடிச்சது?"
"அந்த காலத்துல சூப்பர் ஸ்டார்னு பேர் வாங்கினாரே! ரஜினிகாந்த்! அவர்தான் ஹீரோ!"
"ஒனக்குன்னு கெடைக்குது பார்! எங்கடா தேடிப் பிடிக்கிற?"
"என்னோட ரோபோதான் இந்த வாரம் இதைக் குடுத்துச்சு. 'ரோபோ'ன்னே ஒரு படம் இருக்கு. அதை அடுத்த வாரம் எடுத்து தர்றேன்னு சொல்லியிருக்கு. நான் சொல்ல வந்த விஷயமே வேற."
"என்ன? சொல்லித்தொலை!"
"இந்த சிவாஜி படத்துல, ஹீரோ அமெரிக்காவுல சம்பாதிச்சுட்டு, அதை இங்க வந்து நல்ல வழியில மக்களுக்கு பயன்படுற மாதிரி, ஹாஸ்பிடல், காலேஜ், ஸ்கூல்னு க்ட்ட நினைக்கிறார்."
"அமெரிக்காவுல சம்பாதிச்சுட்டு இங்க வர்றாரா? நல்ல காமெடி! இங்க சம்பாதிச்சதை அமெரிக்காவுல போய் செலவு பண்ணாலாவாவது ஒரு லாஜிக் இருக்கும்."
"டேய், அந்த நேரம் அமெரிக்கா ரொம்ப வளமையா இருந்தது. அப்பெல்லாம் இங்க இருந்துதான் சம்பாதிக்க அமெரிக்கா போவாங்க. நான் சொல்ல வந்தது அதுவும் இல்லை."
"இன்னும் நீ மேட்டருக்கே வரலையா?"
"ஹீரோ இந்த ஹாஸ்பிடல், காலேஜ், இதெல்லாம் கட்ட நினைக்கிறார்னு சொன்னேன்ல. இதெல்லாம் கட்டறதுக்கு அவர் எவ்வளவு சம்பாதிச்சுட்டு வந்திருப்பார்னு நினைக்கிறே?"
"எவ்வளவு?"
"வெறும் 250 கோடி"
"ஹேய்! தேர் இஸ் லிமிட் ஃபார் ஜோகிங் மேன். இப்ப இதை வச்சு ஒரு கார் கூட வாங்க முடியாது!!!"
"யார் நடிச்சது?"
"அந்த காலத்துல சூப்பர் ஸ்டார்னு பேர் வாங்கினாரே! ரஜினிகாந்த்! அவர்தான் ஹீரோ!"
"ஒனக்குன்னு கெடைக்குது பார்! எங்கடா தேடிப் பிடிக்கிற?"
"என்னோட ரோபோதான் இந்த வாரம் இதைக் குடுத்துச்சு. 'ரோபோ'ன்னே ஒரு படம் இருக்கு. அதை அடுத்த வாரம் எடுத்து தர்றேன்னு சொல்லியிருக்கு. நான் சொல்ல வந்த விஷயமே வேற."
"என்ன? சொல்லித்தொலை!"
"இந்த சிவாஜி படத்துல, ஹீரோ அமெரிக்காவுல சம்பாதிச்சுட்டு, அதை இங்க வந்து நல்ல வழியில மக்களுக்கு பயன்படுற மாதிரி, ஹாஸ்பிடல், காலேஜ், ஸ்கூல்னு க்ட்ட நினைக்கிறார்."
"அமெரிக்காவுல சம்பாதிச்சுட்டு இங்க வர்றாரா? நல்ல காமெடி! இங்க சம்பாதிச்சதை அமெரிக்காவுல போய் செலவு பண்ணாலாவாவது ஒரு லாஜிக் இருக்கும்."
"டேய், அந்த நேரம் அமெரிக்கா ரொம்ப வளமையா இருந்தது. அப்பெல்லாம் இங்க இருந்துதான் சம்பாதிக்க அமெரிக்கா போவாங்க. நான் சொல்ல வந்தது அதுவும் இல்லை."
"இன்னும் நீ மேட்டருக்கே வரலையா?"
"ஹீரோ இந்த ஹாஸ்பிடல், காலேஜ், இதெல்லாம் கட்ட நினைக்கிறார்னு சொன்னேன்ல. இதெல்லாம் கட்டறதுக்கு அவர் எவ்வளவு சம்பாதிச்சுட்டு வந்திருப்பார்னு நினைக்கிறே?"
"எவ்வளவு?"
"வெறும் 250 கோடி"
"ஹேய்! தேர் இஸ் லிமிட் ஃபார் ஜோகிங் மேன். இப்ப இதை வச்சு ஒரு கார் கூட வாங்க முடியாது!!!"
Saturday, July 21, 2007
யார் நான்
"நிஜமாவா?" பிரவீனுக்கும் கொஞ்சம் பிரமிப்பு!
"நிஜமாதான். ஆனா இது எப்படி பிரவீன்? எனக்கு..."
"பூர்ணா!, நான் உடனே அங்கே வர்ரேன். நேர்ல பேசலாம்"
"ஆனா, எனக்கு ரொம்ப குழப்பமாயிருக்கு."
"பூர்ணா1 கிம்மீ ஹாஃப் அன் ஆர். ஐ'ல் பி தேர்" சொல்லிவிட்டு பூர்ணாவின் வாகனத்தில் புறப்பட்டான். போய் கொண்டிருக்கும் பொழுது அவனுக்குள்ளும் ஆயிரம் கேள்விகள் முளைத்து கொண்டிருந்தன. வீட்டை அடைந்ததும் வெளியே பூட்டியிருந்த கதவை திறந்து உள்ளே நுழைந்தான்.
"பூர்ணா!"
கணிணியை நோண்டி கொண்டிருந்தவள், திரும்பி பார்த்தாள். அவளை மேலிருந்து கீழாக நிதானமாக பார்த்தான். சின்ன தவறு கூட இல்லாமல் வந்து சேர்ந்திருந்தாள்.
"பிரவீன் எப்படியிது? ரொம்ப ஆச்சர்யமாயிருக்கு. எப்படி ரெண்டு ஒன்னாச்சு?"
"சொல்றேன். அதுக்கு முன்னாடி, நீ எப்படி ஃபீல் பண்றே? உடல் ரீதியா, மனரீதியா?"
"மன ரீதியாதான் ரொம்ப குழப்பமாயிருக்கு. நேத்து நைட் வரைக்கும் உள்ள நினைவுகள்ள பிரச்சனையில்லை. அதுக்கப்புறம்தான், ரொம்ப குழப்பமாயிருக்கு."
"அதுக்கப்புறம் எதுவும் ஞாபகம் இல்லையா?"
"அப்படியில்லை. ரெண்டு நினைவுகளுமே ஞாபகம் இருக்கு. நேத்து நான் என்னோட வீட்டில் எல்லாதையும் பிரிச்சு போட்டு செக் பண்ணதும் ஞாபகம் இருக்கு. இங்கே உன்கூட இருந்ததும் ஞாபகம் இருக்கு."
"நிஜமாவா? இங்கே நடந்ததும் ஞாபகமிருக்கா?"
"இறுக்கி அணைக்கும்
போதெல்லாம்
பற்றி எரிகிறது
மோகத் திரியில்
காமத் தீ"
"ஃபென்டாஸ்டிக்! உடல் ரீதியா?"
"ரெண்டு விதமா களைப்பாயிருக்கு. ஒரு வித சந்தோஷம், ஒரு வித ஏமாற்றம். ரெண்டும்!!! பிரவீன் என்ன பண்ணின?"
"பூர்ணா! கான்செப்ட் ரொம்ப சின்னதுதான். இப்ப நம்ம ரிசிவிங் எண்டுக்கு, ஒரே விதமான தகவல் ஒரு முறைக்கு மேல் வந்தால் என்ன நடக்கும்?"
"அப்படிப்பட்ட தகவல் 30%க்கு மேலவந்தா, ரிசிவிங் எண்ட்ல "Redundant Data" அப்படின்னு எரர் வரும். ரிசீவிங் எண்ட்ல புதிய பொருள் உருவாகாது. அதனால ஸென்டிங் எண்ட்லயும் பழைய பொருள் அழியாது."
"சரிதான். நான் என்ன பண்ணினேனா, ஒரே மாதிரி தகவல் ஒரு முறைக்கு மேல வந்திச்சினா, அதை கணக்கில் எடுத்துக்காம தகவல்களை பதிந்து கொள்றதுமாதிரி ப்ரோக்ராம் எழுதினேன். அதுனால ஒரே மாதிரி தகவல் இப்ப ரெண்டு முறை வந்தப்போ ஒரு தடவை மட்டுமே பதிவாகியிருக்கு. அந்த தகவல்களை வச்சு உன்னை உருவாக்கியிருக்கு. ஆனா நேத்து நைட்டுக்கப்புறம் நினைவுகள் ரெண்டு வெவ்வேறு இடத்தில் பதிவாகியிருக்கு. அதனால அதுக்குண்டான நினைவு செல்கள் ஒரே மாதிரி தகவல்களை இப்ப அனுப்பியிருக்க முடியாது. அந்த ரெண்டு நினைவு செல்களையுமே இப்ப ரிசீவிங் எண்ட் உருவாக்கியிருகிறதால, உனக்கு ரெண்டுமே ஞாபகமிருக்கு. நான் பண்ணியதெல்லாம், எரர் வரக்கூடிய அந்த ப்ரொக்ராமை மாத்தியெழுதுனதுதான். ஆனா இந்த நினைவுகளை பத்தி அப்ப எனக்குத் தோனலை. ரொம்ப கஷ்டமாயிருக்கா?"
"கஷ்டமில்லை. குழப்பமாயிருந்தது. ஆனா, இப்ப விளக்கம் கிடைச்சுட்டதால, கொஞ்ச நேரத்தில சரியாய்டும்னு நினைக்கிறேன்."
பேச்சை மாற்ற விரும்பி, "பூர்ணா, இப்ப இதை என்ன பண்றது? டிக்ளேர் பண்ணிரலாமா?" மெஷினை சுட்டிக் காட்டினான்.
பூர்ணா கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக அந்த மெஷினையே பார்த்தவாறு யோசித்து கொண்டிருந்தாள்.
மெதுவாக, "பிரவீன்! ஒன்னு கவனிச்சியா? நம்மோட கண்டுபிடிப்போட அடிப்படை தத்துவமே தப்பாயிருக்கு. அதுனாலதன் இந்த பிரச்சனையெல்லாம்."
"என்ன சொல்றே?"
"நம்மோட கண்டுபிடிப்பு டெலிபோர்டிங் மெஷின்னு நாம சொல்றோம். ஆனா, இது உண்மைலேயே டெலிபோர்ட்டிங் மெஷினா? டெலிபோர்ட்டிங் மெஷின்னா, எந்தவொரு பொருளையும், அதுல இருக்கிற அதே துகள்களோட ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்கு ஒளி வேகத்துல கடத்தனும். ஆனா, நம்ம மெஷின் அந்த பொருளையே கடத்தறதில்லை. அந்த பொருளோட தகவல்களை மட்டும்தான் கடத்துது. அடுத்த முனையில அந்த பொருளே உருவாகறதில்லை. அந்த பொருளோட ஒரு பிரதிதான் உருவாகுது. இது தான் இப்ப பிரச்சனை. அப்படி உண்மையில் பொருளையே கடத்துற டெலிபோர்ட்டிங் மெஷினை கண்டுபிக்கிறதுல நாம ஈடுபடலாம். இதை டிக்ளேர் பண்ண வேண்டாம். ஆனா இதை வச்சு உண்மையான டெலிபோர்ட்டிங் மெஷினை கண்டுபிடிக்க முயற்சி பண்ணுவோம்."
பிரவீன் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டான். "இந்த தத்துவம் தப்புன்னு எனக்கும் முன்னாடியே தெரியும். ஆனா, ஒரு பொருளின் துகள்களை அப்படியே கடத்துறங்கறது அவ்வளவு ஈஸியில்லை. ஒருவேளை சாத்தியமில்லாமல் கூட போகலாம். அதுனாலதான் இதைப் பத்தி உன்கிட்டே நான் அப்பவே விவாதிக்கலை."
"ஏன்? அப்பவே விவாதிக்கிறதுக்கென்ன?"
"சாத்தியமில்லைன்னு தெரிஞ்சுதுன்னா உன் மனசு கஷ்டப்படுமே. அதான்!"
"நான் ஏன் மனசு கஷ்டப்படக்கூடாது?" அவள் குரலில் பொய்யான கோபம்.
"ஏன்னா.... ஏன்னா, நான் உன்ன காதலிக்கிறேன்!!!"
அவள் அவன் கண்களுக்குள் பார்த்தாள். கண்ணிலிருந்து ஒரு துளி எட்டிப்பார்த்து கன்னங்களை நனைக்கலாமா என்று யோசித்தது. சிறிதாக, மிக சிறிதாக அவள் இதழ்கள் புன்னகைக்க, அவனும் அதில் இணைந்து கொண்டான்.
"கவிதை தேடித்தேடி
களைத்து போயிருந்தேன்
கடைசியாக இன்று
கிடைத்தே விட்டாய்"
- முழுவதும் படித்த ஒன்றிரண்டு பேருக்கு
-------------------------------------- நன்றி!!!! --------------------------------------
கவிதைகள் (படபடக்கும், இறுக்கி) : நிலாரசிகன்
Subscribe to:
Posts (Atom)
